Schermafbeelding 2016-02-03 om 11.40.07

Wat je van emigreren kunt leren | Persoonlijk

Bijna twee jaar geleden ging ik weg uit mijn ouderlijk huis. Ik ging samenwonen en verhuisde van een eiland in Noord-Holland naar een stad in België. Een hoop veranderingen dus. Ik krijg nog regelmatig vragen als: hoe ging je verhuizing? Heb je weleens heimwee? Of hoe is het om nu in België te wonen?. Vandaag geef ik de antwoorden!

Het verhuizen is voor mijn gevoel in vier fases gegaan. Fase één zou ik samenvatten als: regelen, regelen, regelen. Zowel net voor als net na mijn verhuizing ben ik hier voornamelijk mee bezig geweest. In eerste instantie vooral met de letterlijke verhuizing, het inpakken en vervolgens weer uitpakken van spullen. Maar daarnaast moesten er nog veel andere zaken geregeld worden. Nederland en België liggen naast elkaar en op een zachte g na wordt er redelijk dezelfde taal gesproken, verhuizen kan daarom niet heel lastig zijn toch? Ik denk dat dit de gedachte is van velen, zo ook die van mij. Maar dat is me goed tegengevallen. Het is niet perse beter of slechter in België, maar voornamelijk gewoon anders. Ik moest alles opnieuw uitzoeken. Mijn inschrijving in België en mijn nieuwe zorgverzekering had ik de grootste kluif aan. Hierbij vond ik het vooral lastig dat voor mijn situatie, wonen in België en studeren in Nederland, eigenlijk niemand precies wist wat ik moest doen.Schermafbeelding 2016-02-22 om 13.46.01Fase één werd redelijk snel opgevolgd door fase twee; back to reality. Want naast je spullen moet je zelf natuurlijk ook verhuizen. Heel veel tijd om een beetje te ‘landen’ had ik alleen niet. In die zin, het leven gaat gewoon door. Iedereen gaat weer aan het werk, en ook al stond mijn bureau op een andere plek, ik moest er gewoon weer aan gaan zitten. Naast de normale werkzaamheden moest alles in huis een plek krijgen en misschien wel het belangrijkste, ik moest samen met Felipe een ritme vinden. Het heeft ongeveer een maandje geduurd voor ik dat voor mijn gevoel een beetje op de rit had.

En dan fase drie, deze ‘periode’ vond ik vooral vermoeiend. Dat ik net verhuisde, zat ik goed in mijn vel. De verhuizing was een groot avontuur en ik vond het heerlijk om zo veel met Felipe samen te kunnen zijn (en dat vind ik nog steeds!). Ik heb nooit echt heimwee gehad naar mijn oude huis. Waarschijnlijk heeft het ‘geholpen’ dat mijn ouders verhuisd zijn nadat ik uit huis ging. Als ik nu terug naar Texel ga, ga ik naar het huis van mijn ouders. Niet dat ik daar constant het gevoel heb dat ik op bezoek ben, ik ben nog steeds heel graag bij mijn ouders,maar het is niet mijn huis, simpelweg omdat ik er zelf nooit gewoond heb. Wel heb ik af en toe geworsteld met het verlangen naar ‘normaal’. Als je moe, druk, ziek bent of gewoon niet zo lekker in je vel zit is het namelijk heerlijk om ergens op terug te kunnen vallen. En die basis had ik, op Felipe na natuurlijk, nog niet. Ik ‘miste’ de rondjes door het bos met mijn ouders en de hond, de volleybaltrainingen, de kopjes thee met Danique en eigenlijk alles wat bij mijn normale ritme hoorde. Felipe heeft me altijd geprobeerd te steunen, hij is begripvol geweest en heeft mij liefdevol opgenomen in zijn leven. Maar ik had ook behoefte aan mijn eigen leven. Ik wilde mensen leren kennen en mijn oude ritme een nieuwe vorm geven. Maar hoe graag ik dat ook wilde, ik was de zoektocht er naar toe soms ook echt zat. Het lijkt een beetje tegenstrijdig maar ik had niet altijd zin in een feestje met wéér nieuwe mensen, of boodschappen doen in een supermarkt waar je alles op nieuw moet zoeken. Het zijn kleine dingen, maar ik weet nog goed dat ik het soms echt vermoeiend vond dat er gewoon niets meer hetzelfde was.Schermafbeelding 2016-02-22 om 13.46.11En dan fase vier, voorlopig de laatste, want hier sta ik nu. In april woon ik twee jaar in Antwerpen. Er is veel gebeurd, vooral het eerste jaar had veel ups en downs. Dat klinkt misschien een beetje dramatisch, maar uiteindelijk heeft het me vooral veel goeds gebracht. Ik ben mijzelf tegengekomen, heb geleerd wat vriendschap is en hoe het is om je leven op nieuw op te ‘moeten’ bouwen. Maar misschien nog wel het meest waardevol; ik heb ontdekt dat thuis voor mij niet gaat over een huis, maar veel meer over een gevoel. Thuis gaat voor mij over samenhorigheid, veiligheid, rust en liefde. Fase vier zou ik daarom graag ‘thuis’ noemen. Want ik voel me nu thuis. Ik hou van Antwerpen, de plek waar ik samen met Felipe binnenkort begin aan de verbouwing van ons huisje en waar ik een heerlijk leven heb met lieve vrienden om me heen.Schermafbeelding 2016-02-22 om 13.46

16 thoughts on “Wat je van emigreren kunt leren | Persoonlijk

  1. Blij om te lezen dat het daar in het “verre” buitenland zo goed met je (jullie) gaat.
    En als ik jou dan af en toe op Texel zie, valt het me iedere keer weer op dat ik geen meisje-Mirte meer zie, maar een mooie zelfbewuste jonge vrouw!! <3

  2. Fijn om te lezen dat je je plekje gevonden hebt. En je draai weer hebt gevonden in de gewone dagelijkse dingen. Succes straks met de verbouwing van jullie eigen huisje. 👍😚

  3. Super leuk om nu eens jouw verhaal te lezen na al die verhalen die Suus mij wel eens verteld! 😃 twee jaar vol avonturen maar echt heel tof dat je het gewoon gedaan hebt. Enjoy!!

Reactie plaatsen

Je e-mailadres wordt niet op de site geplaatst* zijn verplichte velden *

Je kan HTML gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>